برنامه هاي اين هفته: شعر، داستان، موسيقي، سخنراني و ....
نشاني:
مشهد، احمدآباد، خيابان عدالت،
انتهاي عدالت 18 (مقابل صبوري15) پلاك 52/1
کسی از خواهش من دور، چه زیبا شده است این همان گمشدهی ماست که پیدا شده است آه ! ای ماه ! بتابان که در این جزر شریف بس که در موج دلم حل شده، دریا شده است مثل یک پنجره احساس فروتن زدگی ... دل ما رو به خداوندیتان وا شده است!
و سیل حاصل یک سال کار ما را برد پدر چو کفتر زخمی در آشیانش مرد و من هنوز پرستوی کوچکی بودم که کوچ سرزده من را عجیب می آزرد خزان رسید و بهار از حیاط مان پر زد کنار چهره ی مادر که سخت می پژمرد
زيبا بيا كه كودكي ات را بغل كنم قدري تن عروسكيات را بغل كنم تو توي حوض، ماهي روياي من شوي من هم لباس پولكي ات را بغل كنم سيگار ميشوم به لبت بوسه ميزنم تا شرطهاي فندكي ات را بغل كنم
دو تا پرنده ی با هم که راه میرفتند به سمت لحظه ی سرخ گناه میرفتند چراغ های کنار پیاده رو روشن و سایه ی زن و مردی..... سیاه میرفتند دو دست گرم و صمیمی به هم گره خوردند به سمت خط کشی چارراه میرفتند
آيا تو ميداني كه من هم دوستت دارم امروز و فردا نه، دمادم دوستت دارم تو هرچه هستي باش زيبا عاشقت هستم اهل بهشتي يا جهنم دوستت دارم اي قهرمان قصههاي جور و واجورم مثل هميشه سخت و محكم دوستت دارم
چقدر چشم کشیدم خطوط پیرهنت را رسیده بود و نچیدم انار های تنت را خدا چه معجزه ای کرد در بلوغ تو و من – فقط نشستم و دیدم بزرگ تر شدنت را چقدر دست مرا روی گونه هات کشاندی چقدر ساده گرفتم حرارت بدنت را
برده از چشمان من، چشم تو خواب جاي خون، جاريست در جانم شراب اتفاق عشق، يكبار است و بس اهل منطق نيست، يا حرف حساب ترجمان عشق، حال عاشق است گيج و سرگردان و بدمست و خراب
هلا! سکوتِ هجاهای ساده ی ممنوع گلوی تشنه ی عصيانِ باده ی ممنوع نفس گرفت در اين بی صدا شب آيا باز خروسخوان شکند بغض اراده ی ممنوع زَنی زِ نِی لبکش زار زار قی می کرد تعفنِ هوس اَش را به جاده ی ممنوع
به جاي جاي شب عمرم فريب ديدم و جا خوردم درست مثل پلاسي پهن پياپي از همه پا خوردم وجود بي پر و بال من شبيه تير هوايي بود مهم نبود كه سرگردان و بي هدف به كجا خوردم در اين زمانه شدم از بس به شوكران بلا محكوم شراب عمر خودم را هم به ترس و هول و وَلا خوردم
گفتمش از عشقت اي گل سر به صحرا ميگذارم گفت من صحراي مشرق را به تو واميگذارم گفتمش بدنام خواهي شد اگر مجنون بگردم گفت من هم نام خود آنگاه ليلا ميگذارم گفتمش انديشه كن آن روي من بالا نيايد گفت چون بالا بيايد «طاقچهبالا» ميگذارم
همچنان كه ميرفتي چشم من به راهت بود خاطرم پريشان چون طرهي سياهت بود گرچه آسمان آنشب تيره بود در چشمم ليك اميد من تنها پرتوي پگاهت بود بر ستارگان كمكم ابر تيره حاكم شد آسمان چه غمگين از هجر روي ماهت بود
