دو تا پرنده ی با هم که راه میرفتند به سمت لحظه ی سرخ گناه میرفتند چراغ های کنار پیاده رو روشن و سایه ی زن و مردی..... سیاه میرفتند دو دست گرم و صمیمی به هم گره خوردند به سمت خط کشی چارراه میرفتند
آيا تو ميداني كه من هم دوستت دارم امروز و فردا نه، دمادم دوستت دارم تو هرچه هستي باش زيبا عاشقت هستم اهل بهشتي يا جهنم دوستت دارم اي قهرمان قصههاي جور و واجورم مثل هميشه سخت و محكم دوستت دارم
چقدر چشم کشیدم خطوط پیرهنت را رسیده بود و نچیدم انار های تنت را خدا چه معجزه ای کرد در بلوغ تو و من – فقط نشستم و دیدم بزرگ تر شدنت را چقدر دست مرا روی گونه هات کشاندی چقدر ساده گرفتم حرارت بدنت را
برده از چشمان من، چشم تو خواب جاي خون، جاريست در جانم شراب اتفاق عشق، يكبار است و بس اهل منطق نيست، يا حرف حساب ترجمان عشق، حال عاشق است گيج و سرگردان و بدمست و خراب
هلا! سکوتِ هجاهای ساده ی ممنوع گلوی تشنه ی عصيانِ باده ی ممنوع نفس گرفت در اين بی صدا شب آيا باز خروسخوان شکند بغض اراده ی ممنوع زَنی زِ نِی لبکش زار زار قی می کرد تعفنِ هوس اَش را به جاده ی ممنوع
گفتمش از عشقت اي گل سر به صحرا ميگذارم گفت من صحراي مشرق را به تو واميگذارم گفتمش بدنام خواهي شد اگر مجنون بگردم گفت من هم نام خود آنگاه ليلا ميگذارم گفتمش انديشه كن آن روي من بالا نيايد گفت چون بالا بيايد «طاقچهبالا» ميگذارم
گلهاي قالي از طرب سرشار ميرقصند وقتي كه انگشتان تو بر دار ميرقصند با هر گره يك ساقه، يك سرشاخه، يك گلبرگ كمكم تمام بوتهها انگار ميرقصند در سايه روشنهاي سيب گونه هايت سرخ فوارههاي بوسهاي تبدار ميرقصند
شكست بغض دلش را ... شكست و گريه نكرد «داري ميري؟... به سلامت...»نشست وگريه نكرد نگفت حرف دلش را نگفت و سنگين شد نگفت ... راه به گريه نبست و گريه نكرد «بهت دوباره ميزنگم ... بايد برم ... خستهم» بهانه بود تو ساكي كه بست و گريه نكرد
آدمم گم ميكنم گاهي خداي خويش را هرچه ميگردم نمييابم نداي خويش را دارم از مرز جنون هم آنطرفتر ميروم تا مگر پيدا كنم تهماندههاي خويش را بس كه ابر چشمهايم شانهاي را تر نكرد نذر باران كردهام دست دعاي خويش را
